เธียรชัย   อิศรเดช
คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต

 

       จากการที่ได้สอนการแสดงและทำงานละครร่วมกับเด็กๆ ปัญโญทัยกลุ่มนี้   ในฐานะผู้สอนเห็นว่าเด็กปัญโญทัยมีลักษณะเด่นที่มี "ความเป็นมนุษย์"ที่เต็มพร้อม  สะท้อนออกมาในการทำงานและการเข้าไปในเนื้องานที่เด็กๆ สัมผัสอารมณ์ความรู้สึกของชีวิตอื่นในฐานะตัวละครได้ละเอียดลึกซึ้ง ในการใช้ชีวิตร่วมกับพบว่าเด็กๆ มีลักษณะที่อ่อนไหวและอ่อนโยนยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ต่างก็เป็นมนุษย์ที่รู้ร้อน รู้หนาว รู้เสียใจ รู้หวั่นไหว รู้เกรงใจ รู้จักความรู้สึกผิด รู้จักคิดเพื่อคนอื่น มีความเห็นอกเห็นใจ รู้จักความเอื้ออาทร มีสัมมาคารวะสูง พร้อมๆ กับความเป็นกันเอง และกล้าที่จะใกล้ชิด 

 

        พร้อมกันนั้นก็มี "ความเป็นธรรมชาติ" ตามแต่ลักษณะของแต่ละคน ซึ่งกล้าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง เด็กๆ เอาตัวจริงมาพบครู ไม่ซ่อนตัวเองไว้ภายใต้ภาพ "นักเรียนตามแบบฉบับ" หรือ "เด็กว่านอนสอนง่าย"  ที่มองไปก็เหมือนๆ กันหมด  แล้วทำให้ครูเหมือนยืนอยู่คนเดียวกลางชั้นเรียนที่ว่างเปล่า  การเป็นตัวของตัวเองนี้ทำให้ง่ายต่อการคัดตัวและวางตัว  ทำให้ท้าทายต่อการคัดสรรและเลือกกลยุทธ์ให้เหมาะกับแต่ละโจทย์  ทำให้ครูได้ใช้ทักษะสูงสุดที่สะสมมา  และปลุกเร้าความเป็นมนุษย์ให้ตื่นมาตอบโต้ในแต่ละช่วงของการทำงาน

         ที่สำคัญคือเด็กๆ "เป็นนายของการเรียนรู้ของตนเอง"  เป็นผู้เรียกร้องและแสวงหาคำตอบให้กับความสงสัยของตนเอง  การสอนจึงไม่ต้องควบคุมเคี่ยวเข็ญแต่อย่างใดเลย   นับเป็นประสบการณ์ประหลาดของผู้สอนที่ไม่เคยพบนักเรียนลักษณะนี้ที่ปลายน้ำ   ชั้นเรียนและการทำงานที่หนักหน่วงภายใต้เวลาอันจำกัดจึงไม่เหน็ดเหนื่อย   เพราะไม่ต้องเผชิญกับความเหนื่อยใจ ไม่ต้องควบคุมว่ากล่าว  หากแต่ได้รับพลังอันไม่สิ้นสุดของเด็กๆ ที่ทุกคนต่างมีใจแก่การเรียนรู้ว่าคือภารกิจหลักของชีวิต

           เด็กๆ มีวินัยในแต่ละบุคคล  และมีพลังร่วมในการรวมตัวกันเพื่อผลักงานไปข้างหน้าด้วยกัน  เมื่อรู้จุดเด่นและด้อยจึงรู้วิธีที่จะนำส่วนเด่นของตนเสริมเติมส่วนที่ขาดหายไปในคนอื่น  ความเป็นตัวของตัวเองเป็นแรงเสริมเติมเต็มกันและกัน  ความสำเร็จเป็นสมบัติร่วม และได้ความประทับใจกลับไปเป็นทุนของแต่ละบุคคล